اشعار پژمان بختیاری

نمونه هایی از اشعار پژمان بختیاری

                                    حسرت عشق

در  کنج   دلم   عشق   کسی خانـه ندارد  

                      کس جای دریـن  خانه ی ویرانـه ندارد

دل  را  به  کف هر  که دهم باز  پس آرد   

                    کس    تاب   نگهـــداری  دیوانـه  ندارد

دربزم جهان جز دل حسرتکش ما نیست   

                      آن شمع که می سوزد  و پروانه  ندارد

دل خانة عشق است خدا را به که گویم     

                   کآرایشی از عشق کس این خانه ندارد

گفتم مـه من  از چـه  تو  دردام  نیفتی    

                    گفتا  چه  کنم :  دام  شـما دانه  ندارد

در  انجمـن  عقل  فروشـان   ننهـم  پای    

                      دیـوانـه  سر   صحبــت  فـرزانه  ندارد

تا  چند  کنی  قصـه  ز  اسکندر  و  دارا

                  ده روزه ی عمر این همـه  افسانه ندارد

***

مهر ایرانزمین1

اگر  ایران  به جز ویـران سـرا نیست      من  این   ویران سـرا  را دوست دارم

اگر  تـاریخ  مـا  افسـانه  رنگ  است       من  ایـن افسـانه ها  را دوست  دارم

نوای  نـای  مـا   گـر  جانگـداز  است        من  این  نای و نـوا را  دوست دارم

اگر  آب و هـوایش  دلنشیــن  نیست       من  این  آب و  هـوا را دوست دارم

به شوق  خـار  صحراهـای  خشکش         من  این فرسوده  پـا را دوست دارم

من این دلکش زمین راخواهم ازجان        من  این روشن سمارا دوست دارم

اگـر  بـر  مـن  ز  ایـرانی   رود  زور        من  این   زور آزمـا را دوست  دارم

اگـر  آلـوده    دامـانیـد  ،  اگـر   پاک        من، ای مردم، شمارا دوست دارم

1ـ این قطعه شعر در اواخر 1320 که همه چیز ما مرهون و معروض بی احترامی بیگانگان متجاوز و بیگانه پرستان داخلی شده بود، گفته و منتشر شد.

***

مولی علی

پیونـد  الفـت   بـا  علی               بستیم  از  جـان   یا علی

ره  نیست  از مـا تا علی               ما  بـا  علـی ،  با  ما علی

مولا علی، مولا علی

سلطـان  شهـر  لا فتی               مسنـد   فـروز   هـل  اتی

بحر  کرم ،  کـان  عطا                در ملک  دین ، یکتـا  علی

مولا علی، مولا علی

شمشیر  حق  در دست او           خُمهای  وحـدت  مست او

هستی  طفیـل  هست او            دنیـا   علی   ،  عقبـا  علی

مولا علی، مولا علی

در  جمـلـه اقـوام  عرب            هم در حسب هم در نسب

من کنت مولاه  ای عجب            زیـبـد  کـه   را   الاّ  علی

مولا علی ، مولا علی

قول   حقیقـت   را  نـدا              هم  بر  نـدای  حـق  صدا

عشق است  او را با خدا              عشقی است  ما را  با علی

مولا علی، مولا علی

در  عـالـم بالاسـت  او               سرمـایـة  دنیـاسـت او

دنیـا  و  مـافیهاست  او              دنیــا   و  مـا فیهـا  علی

مولا علی، مولا علی

آنجا  که  حق  تنهـا  شود            چون  نور  حق پیـدا  شود

حـلال   مشکلهـا   شـود             تنهـا  علی  ،   تنهـا  علی

مولا علی ، مولا علی

***

شوق گریه

           دل  ز  شوق گریه یی  مستانه  می سوزد  مرا

                                     عاقلان  رحمی  که  این  دیوانه  می سوزد مرا

            آتش    دوزخ    نسوزاند    دل   بـی درد   مرا

                                     ساقی  مجلس  به  یک  پیمانه  می سوزد مرا

             عاقلان  را مرگ  مجنون  بی تفاوت  بود  لیک

                                      قصه گو،  با  نقل  آن  افسانه  می سوزد  مرا

              شمع من سرگرم شوق سوختن باشد چنانک

                                        دود  رنگ ار  شد پر  پروانه  می سوزد  مرا

خار  خشکم  شاخ  بی برگم، نمی دانم  ولی

خویش می سوزد مرا، بیگانه می سوزد  مرا

***

گذشت عمر

                 یک نفس درناله ویک لحظه درزاری گذشت

                 خوشترین ایام عمر من به غمخواری گذشت

                   تا  نهال هستی ام  ازخاک  گیتی  سر کشیـد

                  همچو  نرگس عمر کوتاهم به بیماری گذشت

                   خـار  جـور  دوستان  آزرده  جـان  من  ولی 

                   چون  گل  ایـام حیاتم  در  کم آزاری گذشت

                     تا نشـد  تاریـک  چشم  عمرم   از  باد اجل 

                  شمع سان شبهای تار من  به  بیداری گذشت

                      دست گردون تا نمردم بندم از پا بر نداشت  

                   چون چراغ  برق عمرم  در گرفتاری  گذشت

                        آسمانش  بر  فلک  خواهد  رساند از  اعتبار 

                هرکه دورانش چوشاهین درستمکاری گذشت

روزگار   رفتـه  را  پیش  نظـر   دارم  مـدام

لیک درچشم تو آسان است وپنداری گذشت

***

زخم دل

اشک آمده ست و دامن مردم گرفته است   پیچیده   آه و  راه  تـرنم  گرفته   است

منگردهان  خنده  زنم را  که  این  دهان   زخم دل است و نقش تبسم گرفته است

میخانه هست وباده کشان رانشاط نیست  ساغرتهی نشسته  دل خم گرفته است

نه دشمن است ایمن ازآسیب اونه دوست    گویی زمانه طینت کژدم  گرفته است

دارم  هزار گونهشکایت  ز دست دوست    دردا  که  نالـه  راه  تکلم  گرفته  است

بیزارم   از  علاقـه  و  ابراز  عشق   تو     کورفته رفته رنگ  ترحم  گرفته  است

گویی  سپـاه  عشق  تو  ملک   دل   مرا

چنگیز وش به قهر و تهاجم گرفته است

***

آفریده اند

بر  دوش  ماسـت  باری اگر  آفریده اند     مشتاق  ماست  داری  اگر  آفریده اند

ای  رهگذار  بادیه  بر پای  خود  مترس    در چشم ماست خاری اگر آفریده اند

جز  برگریز  فصل خزان  سهم  ما  نبود     باغی ، گلـی ، بهاری  اگر  آفریده اند

سرگرم   خـرمن   دل  امیدوار   ماست     در  آتشی  شـراری  اگر  آفـریده اند

بنگر  که  جز  به  دیـدة  ما جا نمی کند    خورشید من  غباری  اگـر  آفریده اند

آخر یکی بگوی که آن کارطرفه چیست

مـا را  برای کـاری  اگـر  آفـریده اند

/ 2 نظر / 230 بازدید
نادر

سلام عالي بيشتر شعر بذارين[تایید]

آذری

خیلی ممنون ازمطالبتون.درمورد تحقیقمون کمک کرد.[تایید]